ظلمت ظلم

ظلم را می توان به چهار قسم تقسیم کرد:

⭕️الف/ ظلم به خویش

آنجا که آدمی ارزش والای انسانیت خود را درک نکند و فریب زیبایی های دروغین گناه را بخورد و‌خود را ارزان معامله کند، به خود ستم کرده است

⭕️ب/ظلم به خدا(شرک)

اگر چه خروج از جادهٔ توحید و بندگی حق ، ظلم به خویش هست اما چون با وجود شرک و کفر رابطهٔ انسان با خالقش از یک رابطهٔ عادلانه و صحیح خارج می شود ، اعتقاد و عمل شرک آلود ظلم به خداوند هم محسوب می شود.

⭕️ج/ظلم به انسان ها

ظلم از هر طرف هر شخصی به هر انسان دیگر قبیح و حرام است ، اما ستمگری با بی پناهان و‌درماندگان زشتی بیشتری دارد.

چنانکه جور از سوی حاکمان و والیان ، اثر سوء بیشتری دارد و‌ قبیح تر است.

⭕️د/ ظلم به آیین عادلانه

آنجا که شخصی با ایجاد بدعت به حیات معنوی انسانها یعنی دین ستم می کند، و یا آنجا که ظلم به مردم به نام اجرای احکام دین و‌ یا با تظاهر به دینداری توسط زمامداران باشد این از یک جهت ستم به خلق است و از سوی دیگر چون به نام دین است موجب وهن دین الهی می شود و در نتیجه زشتی و حرمت آن مضاعف می شود.

✔️گفتنی است که گاهی نتیجهٔ عملی رفتار ما خسارت خلق است و‌ لو فرضا خود قصد ظلم‌ و تعدی نداشته باشیم.

مسلما دود هرگونه استبداد به رأی ، لجاجت ، کینه توزی ، اختلاف افکنی، تعلل و بی تدبیری، خواه ناخواه به چشم مردم مظلوم خوهد رفت و این قطعا گناهی نابخشودنی است..

حوزهٔ علمیهٔ قم

محمد‌عندلیب همدانی

مطالب مرتبط...

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...