همواره مدیون همه معلمانم

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

«اَللّهُمَّ اغْفِرْ لِجَميعِ مَنْ عَلَّمَنى‏ خَيراً، اَوْ تَعَلَّمَ مِنّى‏ عِلْماً»

برخودم لازم می بینم که یاد خیر کنم از تمام معلمان و مربیانی که حق عظیمی بر این طلبهٔ حقیر دارند.و در رأس همه از پدر و مادرم که نخستین و مؤثرترین معلمان و مربیانم بودند.

یاد نیک می کنم از بزرگوارانی که در همدان در دوران کودکی به من قرائت قرآن کریم آموختند‌ و معلمان و دبیران عزیز دورهٔ ابتدایی ، راهنمایی و دبیرستان و نیز اساتید معززی که حدود دو سال در حوزهٔ علمیهٔ آن شهر دروس حوزوی را با آنها آغاز کردم.

از سال ۱۳۵۶ که وارد حوزهٔ علمیهٔ قم شدم از محضر اساتید گرانقدری کسب فیض کرده ام که اغلب آنها از دنیا رفته اند ، برای همهٔ آنها از رب رحیم طلب رحمت و مغفرت دارم. و برای آنها که هستند سلامتی و عمر بابرکت آرزو می کنم.

در اینجا تقدیر ویژه می کنم از معلم قرآنم برادر آزاده سید احمد قشمی و از آموزگار سال اول ابتدایی مرحوم آقای خداکرمی که به من خواندن و نوشتن آموخت.

وظیفه دارم بالخصوص از مرجع و فقیه بزرگوار شیعه شیخنا الاستاد آیت الله وحید خراسانی (دامت برکاته) نام ببرم که حدود بیست سال از محضر مبارکش استفاده های فراوان برده ام.من تا زنده‌ام خود را مدیون آن بزرگوار می دانم.

بیش از سی سال است که افتخار معلمی دارم، قطعا در این مدت طولانی هم خطای علمی و هم لغزش اخلاقی نسبت به طلاب و فضلای عزیز داشته ام ولی امیدوارم نورچشمانی که مدتی در بحث حقیر حاضر بوده‌اند مرا عفو بفرمایند.

اردیبهشت ۱۴۰۱

محمد عندلیب همدانی

مطالب مرتبط...

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...