ما مقصران در برابر رسول عدالت و امام صداقت

تقصیر در معرفت و به ویژه تقصیر در اطاعت از نبی خاتم و‌عترت پاک او ، ظلم و ظلمت آفرین است.

حال آیا ستمی بالاتر از این هست که تقصیرهای خود را به اسم اسلام و مذهب توجیه کنیم؟!

 آیا تقصیری بدتر از این هست که دین را دام و ابزار به دست آوردن نام قرار دهیم؟!

آیا تقصیر عالمان و‌ خیانت حاکمان سنگین تر و زیان بارتر نیست؟!

آیا صرف برپایی جشن و ابراز شادمانی در میلاد مسعود پیامبر عدالت(صلی الله علیه و آله) و امام صداقت(علیه السلام) با وجود این همه بیدادگری، دورویی، دروغ، فقر و فساد کافی است؟!

واقعیت خسارت آن‌جاست که گفتار و رفتار زشت خود را زیبا بپنداریم.

قرآن کریم در سورهٔ کهف آیهٔ ۱۰۳ و ۱۰۴ فرمود:

«قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالًا»

بگو: آيا شما را خبر دهم كه زيانكارترين مردم كيست؟

«الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً»

آنان كه در زندگى دنيا تلاششان گم و نابود مى‌شود، در حالى كه مى‌پندارند (همچنان) كار شايسته و زیبا انجام مى‌دهند.

محمد عندلیب همدانی

مطالب مرتبط...

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...