بعثت و تعقل

با مروری به آیات شریفهٔ قرآن مجید و روایات معصومین (علیهم السلام) به رابطهٔ محکم نبوت و خردورزی پی می بریم.

تأثیر بعثت در حیات عقلانی آدمی از چهار منظر قابل بررسی است:

۱/ نقش محوری دادن به عقلانیت:

پیام بعثت هر پیامبر و از همه مهمتر بعثت حضرت خاتم الانبیاء(صلی الله علیه و آله) اصالت بخشیدن به تعقل در گفتار و رفتار و محور قرار دادن عقلانیت در سراسر زندگی است.

این اصالت عقلانیت در حیات یعنی حرکت بر مدار حکمت ، یعنی دوری از پوچی و بیهودگی یعنی دوری از جهالت و لجاجت ، یعنی تفکر ، تفقه ، تذکر و تعلم .

۲/ کشف سرمایه های پنهان در عقول :

تأثیر بعثت و پیگیری عملی رهنمودهای پیامبران از این نگاه نیز قابل تفسیر است که‌ سرمایه های ناپیدا و قابلیت های شناخته نشدهٔ عقل توسط رسول الهی کشف و آشکار می گردد، به تعبیر علی ( علیه السلام) :

«فَبَعَثَ فِيهمْ رُسُلَهُ....وَيُثِيرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُولِ»

۳/افزایش سرمایه های عقلانی و اخلاقی:

در حدیث مشهور انما بعثت لاتمم مکارم الاخلاق هم می توان به تکمیل نبوت های پیشین اشاره کرد و‌ هم به تتمیم رهنمودهای اخلاقی عقل توسط پیامبر.

۴/ هدایت به سوی عرفانی عقلانی :

به نظر می رسد که تعبیر « تعقل عن الله » که در روایاتی از جمله سه مورد از سخنان امام موسی بن جعفر ( علیه السلام) خطاب به هشام بن حکم آمده است ، به این معناست که پیامبران آمدند تا با بیان رهنمودهای الهی مردم را با معنویت عقلانی و عرفان الهی آشنا سازند عرفانی که برخواسته از ترقی عقلانیت است و‌ به مرحله ای می رسد که عقول آدمیان با استضائه از منبع نور نبوی ، نورانی تر و الهی تر می شود و انسان به گونه ای انس با محبوبش پیدا می کند که برای او تنها و تنها رضایت الهی مطرح است و بس ....

مطالب مرتبط...

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...