هیئت خرافه ستیز

با نگاهی به روش تبلیغی همۀ پیامبران الهی به ویژه رسول خاتم «صلی الله علیه و آله وسلم» و نیز سیره ائمه هدی «علیهم السلام» در می یابیم که آنان همواره در ستیز با سنت های جاهلانه، آداب و رسوم خرافی، برپایی آیین های پوچ و نیز عقائد غیر عقلانی بوده اند و در این مسیر متحمل شکنجه های جسمی و روحی فراوانی شده اند. حال آیا ناسپاسی نیست که امت این پیامبر و شیعیان این عترت در اسارت خرافه و جهل باشند؟!

عوت قرآن کریم به تعقل است و تفکر ، به تفقه است و تدبر، به علم است و حکمت و به نظر است و عبرت ، این کتاب در ستیز با ظلمت و ضلالت و ظلم و در نبرد با جهالت و غفلت است، حال آیا خرافه پردازان و خرافه پذیران می توانند خود را پیرو قرآن و پیامبر خرافه سوز بدانند و بنامند؟!

منبر حسینی و محفل منسوب به اهل بیت «علیهم السلام» باید مشعل نور باشد و هدایت، باید اندیشه ساز باشد نه اندیشه سوز ، باید خرافه ستیز باشد نه خرافه پرداز و خرافه پذیر. حال آیا اگر اساس چنین مجالسی به بیان خواب و خرافه گذشت و مطالب کذب و مجعول و بی پایه طرح شد و به جای بیان اخلاق و ادب و عقائد اسلامی، برای عالمی یا زاهدی کرامت تراشی کردیم و یا به لفاظی و بازی با واژه ها پرداختیم، و یا به اسم تحلیل سیاسی از هیچ غیبت و تهمتی به زندگان و مردگان دریغ نکردیم، ناسپاسی چنین نعمت بی نظیر و بزرگی را نکرده ایم؟!

چه نیکوست در این مدتی که مجالس موقتا تعطیل شده و فرصتی فراهم آمده هم مسئولین محترم هیئت ها، هم وعاظ گرامی و هم مداحان بزرگوار گذشته خود را مورد نقادی و بررسی دقیق قرار دهند و به نقاط قوت و ضعف خود پی ببرند تا ان شاء الله با برنامه ریزی جدید و مؤثرتری مجددا به إقامه ی شعائر دینی بپردازند، شعائری که فقط شعر و شعار و احساس نباشد بلکه اصل و اساسش شعور و آگاهی و تعقل باشد.

مطالب مرتبط...

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...