بعثت عقل در برابر جنگ های جاهلیت

در این که پیش از بعثت خاتم الانبیاء صلی الله علیه و آله و سلم بشریت در ظلمات ظلم و جهل و جنگ و جنایت به سر می برد تردیدی نیست، در تاریخ ایام العرب می توان نمونه هایی از این جنگ افروزی های بی حاصل را دید.

قرآن کریم نیز به این وضعیت ناگوار و خطرناک اشاره می کند :

«وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَميعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْکُمْ إِذْ کُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِکُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ کُنْتُمْ عَلي‏ شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَکُمْ مِنْها کَذلِکَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَکُمْ آياتِهِ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ»

همگان دست در ریسمان خدا زنید و پراکنده مشوید و از نعمتی که خدا بر شما ارزانی داشته است، یاد کنید. آن هنگام که دشمن یکدیگر بودید و او دلهایتان را به هم مهربان ساخت و به لطف او برادر شدید و بر لبه پرتگاهی از آتش بودید، خدا شما را از آن برهانید خدا آیات خود را برای شما این چنین بیان می کند، شاید هدایت یابید. آل عمران، ۱۰۳

امیرالمؤمنین علی علیه السلام نیز در این باره چنین فرمود:

أَرْسَلَهُ عَلَى حِينِ فَتْرَةٍ مِنَ الرُّسُلِ وَ طُولِ هَجْعَةٍ مِنَ الْأُمَمِ وَ اعْتِزَامٍ مِنَ الْفِتَنِ وَ انْتِشَارٍ مِنَ الْأُمُورِ وَ تَلَظٍّ مِنَ الْحُرُوبِ، وَ الدُّنْيَا كَاسِفَةُ النُّورِ ظَاهِرَةُ الْغُرُورِ عَلَى حِينِ اصْفِرَارٍ مِنْ وَرَقِهَا وَ إِيَاسٍ مِنْ ثَمَرِهَا وَ [إِعْوَارٍ] اغْوِرَارٍ مِنْ مَائِهَا، قَدْ دَرَسَتْ مَنَارُ الْهُدَى وَ ظَهَرَتْ أَعْلَامُ الرَّدَى، فَهِيَ مُتَجَهِّمَةٌ لِأَهْلِهَا عَابِسَةٌ فِي وَجْهِ طَالِبِهَا، ثَمَرُهَا الْفِتْنَةُ وَ طَعَامُهَا الْجِيفَةُ وَ شِعَارُهَا الْخَوْفُ وَ دِثَارُهَا السَّيْفُ.

او را هنگامى فرستاد كه: پيامبران نبودند، و مردمان در خوابى دراز مى غنودند، اسب فتنه در جولان، كارها پريشان، آتش جنگها فروزان، جهان تيره، فريب دنيا بر همه چيره، باغ آن افسرده، برگ آن زرد و پژمرده، از ميوه اش نوميد، آبش در دل زمين ناپديد، نشانه هاى رستگارى ناپيدا، علامتهاى گمراهى هويدا، دنيا با مردم خود ناخوشروى، و با خواهنده خويش ترش روى، بارش محنت و آزار، خوردنى آن مردار، درونش بيم، برونش تيغ مرگبار. خطبه ۸۹( ترجمه مرحوم شهیدی)

در چنین زمانی پیامبری مبعوث شد که محور بعثت او عقل و علم است، رسول رحمت و رستگاری ، پیام آور توحید و عدالت. او که خلقش عظیم و علمش عظیم بود مبعوث شد تا اخلاق و ادب راهمگانی کند، آمد تا بگوید اساس دین محبت و عشق و نوعدوستی است، او داعی الی الله بود اما با حکمت زیبا نه با شمشیر بران، او سخت ترین شکنجه ها و آزارها را دید اما باز دلش مملو از محبت به مردم بود.

اگر در دین او سخن از جنگ است و جهاد ، نباید جنگ های او را در ردیف حرب داحس و غبراء و دیگر جنگ های جاهلی دانست، قتال فی سبیل الله از نگاه او فقط یک اضطرار در مقام دفاع از ستمدیدگان و مستضعفان است ، بعثت او بعثت عقل و علم و عدل بود، دفاع مسلحانه او نیز از کیان انسانیت و معنویت نیز با همین معیارها قابل تحلیل است.

مطالب مرتبط...

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...