در محضر پدر(12)؛ توسل به معصومین

استاد عندلیب همدانی در مورد مرحوم آیت الله حسین عندلیب همدانی چنین می گوید:

آن مرحوم حتی اگر سخنرانی مختصری هم داشتند مقید بودند که توسلی به معصومین عظام علیهم السلام مخصوصا وجود مقدس سیدالشهداء سلام الله علیه داشته باشند. ایشان نه تنها فقط روضه می خواندند، بلکه با آن صوت زیبا و بسیار دلنشینی که داشتند، نوحه سرایی می کردند، در سال روز میلاد امام شهید حسین بن علی سلام الله علیه و در روز پایانی مجلس ده روزه ای که خود بانی بودند منبر می رفتند، و همه ذاکرین، خطبا علما و در راس آنها آیت الله العظمی آخوند گرد منبر پدر حلقه می زدند و با ایشان همنوا می شدند:

ان فی الجنة نهرا من لبن                                                لعلی و حسین و حسن ....

در سال ۱۳۵۴ هجری شمسی، در مسجد جامع، وقتی به این قسمت از سخنرانی رسیدند، خطاب به اهل منبر و علمایی که برای همخوانی دور منبر او جمع بودند، در مورد آثار این همنوایی گفتند:

«ذکر حسین علیه السلام ذکر خداست، اثر این ذکر این است که عجب و تکبر را از دل انسان می برد، و رشته توسل ما را به آن بزرگوار بیشتر می کند.»

مطالب مرتبط...

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...