تجربه ها و خاطرات(3)؛ تقریرات

۱/ نگارش تقریرات یکی از سنت های بسیار مؤثر حوزه های علمیه است، چه اینکه:

اولا\مطالب در ذهن خود نویسنده تثبیت می شود.

ثانیا\استفاده از آن درس، اختصاص به حاضرین در جلسه پیدا نمی کند و دیگران حتی آیندگان نیز می توانند از آن مطالب علمی بهره ببرند.

ثالثا\اساتید و بزرگان می توانند با بررسی و نقد مباحث موجبات رشد و ترقی علوم را فراهم سازند.

۲/ نحوه ی تقریرات نویسی به شیوه ی تدریس استاد وابستگی دارد، اگر استاد با لحن آرام و روانی تدریس می کند می توان به خوبی در کلاس درس مطالب را نوشت، ولی اگر تدریس استاد به گونه ای بود که جمع بین نوشتن و دقت در مطالب مشکل بود بهتر این است که درس را با کمال دقت گوش کرده و به نوشتن رؤوس مطالب بسنده شود، و پس از درس با فاصله ی کمی مطالب استاد به کمک حافظه مفصل نگاشته شود. و اگر به حافظه ی خود اعتماد زیادی ندارید می توانید در کلاس، درس را کاملا گوش کرده و درضمن صحبتهای استاد را ضبط کرده و از روی نوار پیاده کنید.

۳/بعداز درس نوشته را با دقت کامل چندباربخوانیدوخلاصه ی درس را حتما بنویسید.

۴/ اگر در ضمن مباحثه در نحوه ی تقریر کلام استاد اختلاف نظرداشتید حتما با استاد یا یکی از شاگردان با سابقه ی ایشان در میان بگذارید.

۵ / تقریراتی قابل عرضه و طبع است که:

اولا\بعد از مباحثه و تمام شدن یک بحث، مروری مجدد به آن شود تا با حذف تکرار(که وقوع آن در درس طبیعی است) نظم و ترتیبی قابل قبول بر نوشته حاکم شود.

ثانیا\به نظر استاد یا افراد مورد اعتماد او برسد تا بتوان به آن استناد کرد.

۶ / سعی کنید در پاورقی کتاب مناقشات و یا مطالب توضیحی از خود داشته باشید.

۷/تمام منقولات استاد از اشخاص و یا منابع را مستند کنید.

۸/ اگر بتوانید ‌متن نهایی ارائه شده را به زبان علمی حوزه ها که عربی است بنویسید قطعا اولویت دارد. ولی اگرسلطه کافی بر زبان عرب ندارید در کلاس هرگز به فکر نوشتن به عربی نباشید که موجب عدم دقت شما به اصل درس خواهد شد.

مطالب مرتبط...

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...