خطا پذیری فهم دینی

مدار استدلال صحیح در حیطه علوم اسلامی برهان عقلی است و قرآن و روایات معصومین علیهم السلام، مهم اینکه در مسائل نظری دینی برداشت ما از برهان و قران و حدیث عین واقع نیست ، و لذا به ما "مخطئة" می گویند یعنی هر مجتهد و صاحب نظری نظر خود را محتمل الخطا می داند و این از اصلی ترین پایه های اجتهاد شیعی است ، بنا براین هیچ ‌دانشمند دینی نمی تواند سخن خود را( در مسائل غیر ضروری) بی خطا ببیند و آن را برترین بشمرد بله متن قرآن و احادیث معتبر بالاترین سخن ها هستند ، نه برداشت من از قرآن و حدیث، البته به هر صاحب نظری باید حق داد که از فهم و برداشت خود دفاع فنی کند.

به عنوان مثال در دنیای پزشکی مطالبی هست که مورد پذیرش همه متخصصین و صاحب نظران پزشکی است و برخی مطالب هست که دیدگاه همه پزشکان نیست ، روشن است که در صورت نخست می توان آن مطلب علمی را به همه طبیبان نسبت داد ولی در صورت دوم نمی توان نظریه ای را به همگان منتسب کرد، و همچنین است در دیگر علوم مثل جامعه شناسی و روان شناسی و.....
در علم دین شناسی هم‌ قضیه از همین قرار است و نمی توان نظر گروهی از دین شناسان را به همه نسبت داد و آن را جزء قطعیات دین شمرد،
مسائلی چون نجاست غیر مسلمین ، جواز ازدواج با دختر 9 ساله یا جواز تمتع از صغیره به غیر از دخول و..نظر همه علمای دین نیست، و نظرات مخالف هم هست به ویژه مورد اخیر که به نظر ما خلاف روح و مذاق شریعت است، آن وقت چگونه می توان آن برداشت ها را به همه نسبت دادو جزء قطعیات فقه شیعه شمرد‼️

ناگفته نماند که هر جا از طرف هر فقیهی ادعای اجماع شد نمی شود آن را نظر مورد اتفاق همگان دانست ، زیرا در مورد اجماع مبانی و نظریاتی گوناگون هست که در علم اصول مطرح شده است ، بسیاری از صاحب نظران اصول و فقه در اکثر موارد ادعای اجماع از طرف فقیهان ، اشکال جدی دارند.

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...