حکمت علوی (3)

« الْآدَابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَهٌ »

حکمت پنجم نهج البلاغة

ادب انسانی در گفتار و رفتار بسان لباسی فاخر و زینتی همواره نو و کهنه ناشدنی است.

ادب زینتی است برای همه، چه زن، چه مرد، چه‌کوچک، چه بزرگ‌ ونسبت به همه در هر زمان و هرمکان، چه موافق، چه مخالف.

معیار روابط زیبا و صحیح خانوادگی و اجتماعی ادب است و از آن جمله تحمل نظر مخالف و نیز رفق و مدارا

ادب نقد آراء مخالف ، یعنی کوشش در فهم سخن او، انصاف در داوری و پرهیز از خشونت و طعنه و کنایه

از خدا خواهیم توفیق ادب

بی ادب محروم ماند از فیض رب

مطالب مرتبط...

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...