حکمت علوی (2)

هانَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَيْهَا لِسَانَهُ

{ کلمات قصار نهج البلاغة /۲}

 چه کنیم تا با دست خود باعث ذلت و خواری خویش نشویم❓

 راه حفظ عزت نفس و بزرگی روح کدام است❓

 موضع گیری های آدمی چگونه باید کنترل و هدایت شوند❓

 آیا نمی توان از بروز برخی پیشامدهای ناگوار پیشگیری کرد❓

 آیا لغزش های زبانی بر روح و روان ما تاثیر منفی می گذارد❓

 از دیدگاه مولا سلام الله علیه هرکس زبانش بر او فرماندهی کرد، ذلت و خواری نصیب او خواهد بود.

 شرط اساسی پاسداری از عزت نفس و پرهیز از ذلت و‌خواری کنترل زبان است.

.

زبان باید توسط من کنترل شود نه اینکه کنترل من به دست زبانم باشد.

چه بسیار پشیمانی ها از پیشامدهای ناگوار که روح آدمی را آزرده کرده و سبب اصلی، سخنی بیجا و نابخردانه بوده است.

تاکید قرآن و حدیث بر عناصری همچون : تفکر، تدبر، تجربه، مشورت، حکمت و.. برای این است گفتار و رفتار ما اندیشه محور باشد، نه از روی احساسات زود گذر و غیر منطقی.

مطالب مرتبط...

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...