احترام به نمادهای مقدس

۱) هر کشور و قوم و ملتی برای خود نماد و یا پرچم و علامتی دارد که به آن احترام می گذارد و توهین به را هم برنمی تابد، این نمادها و علامت ها و نشانه ها در دین نام « شعائر» دارد، آنچه از مجموع سخن اهل لغت و نیز موارد استعمال این واژه در قرآن کریم و احادیث استفاده می شود این است که هر آن شیی یا شخصی که رساننده پیامی مقدس و الهی باشد و باعث [إعلاء] و عظمت نام دین و [إعلام] و إبلاغ و تبیین حقایق دینی و [إحیاء] و زنده نگاه داشتن دین و دیانت و اخلاق و معنویت باشد نام { شعائر الهی} به خود می گیرد و به صراحت قرآن کریم باید آن را بزرگ داشت و به آن توهینی نکرد.

قرآن کریم صفا و مروه و قربانی حج را جزء شعائر می شمرد چون پیام دارند و اساسا خود حج عبادتی شعائری است.

۲) مکان های مذهبی مثل مساجد و اعتاب مقدسه، به خودی خود ارزشی ندارند و مثل دیگر مکان ها هستند ولی به جهت انتساب به خداوند متعال و دین٬ مقدس می شوند، چنانکه زمان ها با هم به صورت ظاهر یکسانند ولی به جهت حادثه ای که در آن ها روی داده متفاوت می شوند مثلا شبی لیلة القدر می شود که خیر من ألف شهر. و اساس این امر هم اختصاص به ما ندارد و هر آیینی برای خود زمان ها و مکان های مقدسی دارد که حفظ حرمت آن ها را لازم می شمرند

۳) احترامی که به پرچم گذاشته می شود، احترامی که به محل یادبود سرباز گمنام وطن نهاده می شود، احترام به یک تکه پارچه و یک قطعه زمین نیست احترام به وطن و سربازان وطن است، چنان که توهین به آن ها هم توهین به وطن است و نیز احترام به کعبه ( چه با طواف گرداگرد آن ، چه با نماز به طرف آن و چه بوسیدن آن)احترام به خاک و سنگ نیست احترام به توحید و پیامبران توحیدی مثل ابراهیم است و نیز احترام به تربت کربلا( به هر نوع احترامی) احترام به مقام سید مظلومان است نه بخشی از خاک و... این ها نمادها ، شعائر، حرمات و مقدساتند اما نه مقدس بالذات بلکه به قول ما طلبه ها مقدس بالعرض چنانکه توضیح داده شد. از این رو تکریم و تعظیم این بقاع، تکریم و تعظیم دین و علم و عرفان و اخلاق و معنویت و انسانیت است

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...