«تفدیه» در زیارت جامعه

در بسیاری از زیارات ازجمله در زیارت جامعه کبیره جملاتی دیده می شود که اصطلاحا به آن « تفدیه » می گویند،تفدیه یعنی انسان چیزی یا شخصی را فدای محبوب خود قرار دهد. در چهار فقره از زیارت جامعه اعلام می کنیم خودم و عزیزانم فدای شما باد.

گاهی در محاورات عمومی دیده می شود برخی این نوع سخنان را نسبت به یکدیگر از روی حقیقت و صداقت بیان نمی کنند، از این نوع گفتار عاری از واقعیت که بگذریم تفدیه با یکی از این چهار نگاه قابل تفسیر است :

۱/ تفدیه حقیقی آنجا که عاشقی مثل اصحاب امام شهید علیه السلام در وسط میدان فداکاری قرار گیرد واعلام کند که حاضر است جان و مال و عزیزان خود را در راه محبوب ایثار کند و آنگاه عملا ادعای خود را اثبات کند ،حال چه شهید شود چه زنده بماند اعلام تفدیه او حقیقی است .

۲/ تفدیه اعلامی آنجا که عاشق بدون اینکه هنوز صحنه فداکاری پیش آمده باشد صادقانه ومخلصانه آمادگی خود را جهت ایثارگری در هنگام کازار ابراز واعلام کند .

۳/ تفدیه کنایی گاهی عاشق جملاتی در مقام تفدیه می گوید که با نگاه ظاهری قابل معنا وتفسیر نیست مثلا در حالی که پدر ومادر او از دنیا رفته اند می گوید پدر ومادرم فدای شما باد. در ورای این گونه سخنان کنایی حقیقتی زیبا نهفته است و آن ابراز معرفت ، محبت و اطاعت است به گونه ای که خود و همه عزیزان خود را دربرابر امام هیچ می شمرد،حال اگر پدر و مادر و یا فرزندش هم زنده باشند باز او در مقام تعظیم وتعزیز محبوب و نادیدن همه چیز وهمه کس غیر اوست.

۴/ تفدیه کنایی در مقام تعزیه وسوگواری مانند سوگواری حضرت زینب سلام الله علیها در قتلگاه که خطاب به برادر شهیدش می گوید پدرم فدای تو باد اینجا او قطعا در پی تحقیر پدربزرگوارش نسبت به برادر شهیدش نیست ،بلکه این سخن جانسوز کنایه ای است از عمق فاجعه و حکایتی است ازدرد درون او ، روشن است در این نوع تفدیه نهایت محبت را هم می توان فهمید.به هر حال چهار تفدیه زیارت جامعه با نگاه دوم و سوم قابل تفسیر است .

مطالب مرتبط...

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است، اولین نفر باشید...